The Longing – İnceleme

The Longing – İnceleme

The Longing – İnceleme

The Longing'i size anlatabilmem için öncelikle bu sözün ağır biçimde hasret çekmek manasına geldiğini söylemem lazım. Canımın içi Shade'in yaşadığı tam olarak bu zira. Shade öylesine şirin bir karakter, The Longing öylesine güçlü bir oyun ki en son ne vakit bir oyun karakterine bu kadar bağlandığımı, kendisine karşı bu kadar sorumluluk hissettiğimi hatırlamıyorum.

Artık azıcık başa saralım.

Oyun dev bir hükümdarın avucunu açması ve içinden Shade'in çıkmasıyla başlıyor. Yeraltında geçen bu oyunda Hükümdarın hizmetkarı olan Shade'in tek bir hedefi var: gücünü toplamak için uykuya yatması gereken Kral'ı 400 gün sonra uyandırmak. Kral uykuya dalıyor ve ekranın tepesindeki 400 günlük saat geri sayıma başlıyor. Hem de gerçek devirli olarak.

Tam bu noktada oyunu kapatabilir ve 400 gün sonra dönerek oyunun ahir ne olduğunu görebilirsiniz. Lakin bunu yapmak içinize siner mi? Shade orada soğuk mağaralarda bir başına beklerken onu kaderine terk edip, umursamadan durabilecek misiniz? Bence hayır.

Şayet devri daha süratli geçirecek bir şeyler yapmazsanız oyun sahiden de gerçek hayatta da 400 gün sürüyor. Shade'in hiçbir şey için ivedisi yok, sonuçta önünde beklemesi gereken yüzlerce gün var. Ancak hayatını kolaylaştırmak elimizde, velev oyunun birden çok sonundan birisine ulaşıp 'hasretini' çok evvelden dindirmemiz de mümkün. Sahiden Kral'ın dediği üzere 400 gün bekleyecek miyiz? Hükümdarın 'sakın mağaradan çıkmaya çalışma' ikazını ciddiye alacak mıyız, yoksa o uyurken etrafı keşfetmeye mi çıkacağız? Madem buradan bildiğimiz kadarıyla bir çıkış yok, neden bir mağara oyuğundan oluşan yuvamızı güzelleştirmeyelim ki? Hem bir şeylerle meşgul olunca vakit daha süratli geçmez mi?

The Longing'in ana mantığı tam olarak bu, adventure ve idle tiplerinin bir birleşimi adeta. Oyunda her şey inanılmaz yavaş, örneğin Shade hiçbir noktaya koşarak gitmiyor, ufak adımlarla yavaş yavaş yürüyor. Örneğin bir kapıyla karşılaşıyor ve bu kapının açılması 2 saat sürüyor. Mağaranın çeşitli mahallerinde buna benzeri 'zaman engelleri' var. Örneğin bir boşluğa denk geliyorsunuz, Shade size tepedeki sarkıtın düşmesinin 1 hafta alacağını söylüyor. Sahiden de oyunda 7 gün geçmeden düşmüyor o sarkıt. Velev sarkıtın önündeyken oyundan çıkar, 1 hafta sonra geri gelirsiniz (ki geldiğinizde zavallıcığı oracığa kıvrılmış uyurken göreceksiniz, çok sıkılmış olacak), ya da öbür şeylerle meşgul olur ve vakti gelince sarkıtın yanına gidersiniz. Mesela diğer bir alanda tavandan yavaş yavaş damlayan bir su görüyorsunuz, o suyun aşağıdaki boşluğu doldurması tam 1 ay sürecek.

İşte bu çeşit beklemeler, oyunu sahiden de acayip merak etmenize neden oluyor. O su boşluğa dolsun da bir an evvel zıdda geçebileyim, kim bilir orada Shade'i neler bekliyor diye düşünüyorsunuz. Zira yuvasını sıklaştırmak, tahminen de bu mağara kompleksinden çıkış yolu bulabilmek sizin elinizde.

Shade'in yuvasında bir kitaplığı, bir sandalyesi, bir de masası var. Sandalyeye oturduğunuzda okuması için bir kitap seçebiliyorsunuz (bunlar Moby Dick, Bu türlü Buyurdu Zerdüşt, Masallar vs üzere gerçek kitaplar) ve Shade kitap okurken devir daha süratli geçmeye başlıyor. Sahifeleri kendiniz süratli hızlı geçerseniz devrin artık saniyelerle değil, dakikalarla geçtiğini görüyorsunuz mesela. Ya da Shade kitap okumaya başlıyor ve oyundan çıkıyorsunuz, bir daha geri geldiğinizde tahminen de kitabı bitirmiş olacak kendisi. Kimi kitapların sonuna not düşüyor Shade ve bu notlar da aslında büyük bir bulmacanın bir kesimi. Size yapabileceklerinize dair ipucu veriyor. Okuyabileceğiniz kitaplardan birinin ismi Thoughts, yani Shade'in niyetleri. Burada da Shade'in hayalleri ve tahlilleri var. Mesela keşke daha çok kitabım olsaydı diyor, mağarada bir tarafta saklı bir kütüphanenin olduğunu söylüyor. Keşke daha çok renkli boyam olsaydı da fotoğraflar çizseydim diyor. Çakmaktaşım olsaydı, ateş yakabilseydim diyor. Tüm bunlar yuvayı daha konforlu hale getirecek ve vakti hızlandıracak şeyler. Sonra bir bakmışsınız saniyeler 10'ar 10'ar, su üzere akmaya başlamış.

Mağarada dolaşmaya başladığınızda yavaş yavaş bunları buluyorsunuz esasen. Mesela bir modül tuğla buluyorsunuz, alın size al boya. Kömür dediğin aslında siyah boya, tebeşir buluyorsunuz beyaz, sülfür buluyorsunuz sarı. Renk sayısı arttıkça yapabileceğiniz fotoğrafların sayısı da artıyor, bunları çerçeveleyip duvarları süslemeye başlıyorsunuz. Çakmaktaşı buluyor ve odadaki delikte ateş yakıyorsunuz. Enstrüman kesimleri buluyor ve saksafonunuzu birleştirip arada bir müzik çalıyorsunuz ruhunuzu doyurmalık. İşte bunlara devam ederken bir de bakmışsınız ki aklınız daima Shade'de! Artık ne yapıyor sanki ufaklık deyip açıveriyorsunuz oyunu, bir bakıyorsunuz tatlı tatlı uyuyor. Yuvasını daha konforlu hale nasıl getirebilirim diye düşünüyor, Shade'i mağaranın çeşitli bölgelerinde gezintilere çıkarıyorsunuz. Shade de birden fazla devir karamsar (mesela mavi renkli boya bulunca 'artık hiçbir devir göremeyeceğim o mavi gökyüzünü resmedebilirim' demesi gibi) tahlilleriyle size eşlik ediyor.

Oyunun birden çok sonu olduğunu söylemiştim ancak The Longing aslında tek seferlik bir deneyim. Yaratıcısı Anselm Pyta da bunu üstüne basarak söylüyor. Mesela sonlardan birine ulaştığınızda (ki bunun bir son olduğunu çok net fark ediyorsunuz), Shade size “hasretim sonsuza kadar sona erecek… farklı bir seçim yapmak için geri dönmem mümkün olmayacak” diyor. Yeniden de devam ederseniz oyunu bitiriyor ve verdiğiniz kararla yaşıyorsunuz. Aslında oradaki 'You can't play again' yani 'bir daha oynayamayacaksınız' ibaresi de bu bakımdan ürkütücü biraz. Elbette bunun önüne geçmek, kayıt evraklarını kurcalayarak yine başlamak mümkün ancak bunu yapmanın oyunun o benzersiz keyfini baltalayacağını söylemem lazım.

Ha ben yapmadım mı? Saf ki yaptım, zira incelemeyi yazmadan evvel daha çokça şey görmek istedim. Oydu, buydu derken bir bakmışım 49 saat boyunca oynamışım ben The Longing'i. Üç farklı son gördüm ve hala da devam ediyorum, Shade'im korkunç konforlu odasında şu an kitap okuyor. Kral'ın uyanmasına da daha 320 gün var. Oyunun başlarda önümüze çıkardığı “haftalarca beklemek gereken” ketleri aştığım için de şu an biraz hedefsiz hissediyorum açıkçası. Shade ile tekraren gezdiğim mağaraları tekrar dolaşıyor, tahminen ekstra bir şeyler bulurum diye çabalıyorum. Mülahazalarını yazdığı kitapta birkaç eksiğim var zira, Shade hala daha 'gizli bir yerlerden' bahsediyor. Ve ben oyunu kapadığımda bile “napıyor sanki bizim ufaklık, çok sıkılmıyordur di mi tek başına' falan diye düşünüyorum 🙂

The Longing çok hususî bir deneyim, burası kesin. Muhakkak herkese nazaran değil ancak farklı şeyler denemeyi sevenlerin bayılacağı bir oyun. Birden fazla devir gayrı bir işle uğraşırken, velev öteki bir oyun oynarken bile arkaplanda açık tutarak Shade'i işten işe koşturabileceğiniz (yuvayı genişletmek için duvar kazmak dakikalar sürüyor mesela) ya da örümceğin tırmanabileceğimiz kadar ağ örmesini beklerken öbür şeylerle meşgul olabileceğiniz şekilde bir oyun. Bir ara Tamagotchi bebekleri vardı ya, ona benziyor biraz. Lakin zırt pırt zorunluluktan girip Shade'i doyurmaya, altını değiştirmeye falan çalışmıyoruz; o çeşit muhtaçlıkları da yok zati. O yalnızca yalnız bir yaratık; mahallin metrelerce altında güneşin, gökyüzünün, özgürlüğün hasretiyle yanıp tutuşan bir ufaklık. Ona siz de eşlik etmezseniz nasıl makbul ki o 400 gün?

2 Beğen

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir