• * Lütfen en az 5 karakter kullanınız.
  • * En az 8 karakter olmalıdır.
  • Lütfen kullanıcı adı ya da e-posta adresinizi girin. Yeni parola oluşturabilmeniz için e-posta yoluyla bir bağlantı alacaksınız.

Children of Morta – İnceleme

  • Beğen
    Loading...

Kimi oyunları tanıtırken farklı oyunlardan faydalanmayı seviyoruz aslında, kolayımıza geliyor. Mesela bu oyunu size anlatmaya çalışırken ‘Diablo gibi’ diyebilirim, böylelikle başınızda anında bir şeyler canlanır. Lakin aslında bunu yaparken işin hack’n’slash kısmını benzettiğimi de söylemem gerekir, aksi halde bunun da bir loot-fest olduğu yanılgısına düşebilirsiniz. Oyunun çeşit olarak roguelike oyunlara selam çaktığını da söyleyebilirim. Lakin o vakit da oyunda kalıcı vefat olduğunu düşünebilirsiniz; halbuki prosedürel yaratılan zindanları, rasgeleleştirilmiş eşyaları falan kast ediyorumdur. En yeterlisi siz şimdiye kadar söylediğim bu şeyleri aklınızın bir kenarında tutun, ben size Children of Morta’yı sıfırdan anlatayım.

Children of Morta bir aksiyon-ryo-hack’n’slash-roguelite oyun. Roguelite, ögeleri gereği oyunculara gerçek manada yüksek tekrarlanabilirlik sunan bir çeşit ve CoM da bunun en uygun örneklerinden birini karşımıza çıkarıyor. Fakat CoM her şeyden evvel bir aile oyunu, bir aileyi anlatan, bir ailenin yaşadığı zorlukları, hoşlukları, heyecanları, birlikteliği, sıcaklığı, gayretleri anlatan bir oyun. Oyunun merkezindeki bu tema her şeyin üzerinde.


Daha evvel kaç oyunda bir ailenin altı ferdiyle birden zindanlara girebildiğinizi bir düşünün bakalım, bulamadınız değil mi? O halde sizleri Bergson ailesiyle tanıştırayım. Jenerasyonlar boyunca Morta dağının koruyuculuğunu yapmış bir aile bu, kendileri de dağın yamacında yaşıyorlar aslında. Lakin son vakitlerde dağa bir şeyler olmuş, dağın derinliklerindeki hayat kaynağı bozulmuş ve içinde yaşayan canlıları kana susamış canavarlara çevirmiş. Aile olarak vazifemiz sorunun kaynağına inmek ve Corruption (yozlaşma) diye anılan bu olaya bir son vermek.

Oyunun başında John Bergson ile iniyoruz birinci zindanımıza. Oyunun aksiyon kısmı tıpkı Diablo üzere işliyor, çokça taarruz tuşuna basıp karşımıza çıkan düşmanları doğrayıp duruyoruz. Aşikâr bir XP topladığımızda level atlıyor ve bir yetenek puanı kazanıyoruz. Altı karakterin de farklı yetenek ağaçları var ve bu yetenekler güçlü oldukları alanları öne çıkarıyor.
John kılıç ve kalkan kullanan adamımız, ailenin babası. Mark ailenin büyük oğlu, yumruk ve tekmelerini kullanıyor. Linda okçumuz, Kevin bıçakları büyük bir ustalıkla kullanan küçük oğul, Lucy ailenin büyücüsü, Joey ise Ben amcanın oğlu, elinde kocaman çekiciyle iriyarı bir genç. Örneğin John yetenek puanı kazandıkça zırhını geliştirebiliyor, Linda yayıyla ok yağmuru yağdırmaya başlayabiliyor, Kevin tam bir rogue olarak ortadan kayboluyor ve düşmanlara gizlenmiş halde fevkalade ziyanlar verebiliyor vs vs.

Bu karakterler kıssada ilerledikçe açılıyor ve kısa müddet içerisinde zindana inmeden evvel altı karakter ortasından seçim yapabilir halde buluyorsunuz kendinizi. Pekala ancak levelini güzelce arttırdığınız, yeteneklerini açtığınız ve oyun tarzına alıştığınız John yerine neden 1. Level Linda ile oynamak isteyesiniz ki? İşte oyunun bu noktada bulduğu tahlil şahane ve ‘aile’ kavramını bir sefer daha öne çıkarıyor.

Her karakter aşikâr ölçüde yetenek puanına (4, 8, 14 ve 20) sahip olduğunda bir ‘aile özelliğini’ açıyor. Mesela John tüm aile fertlerinin azamî sıhhatini arttırıyor, aile fertlerinin de kendine has bir rünü kullanabilmelerini sağlıyor, ölümcül bir ziyan gördüklerinde ortaya çıkıp onları koruyabiliyor. Kevin tüm ailenin düşmanın zayıflıklarını anlamasını sağlıyor ve kritik vurma bahtını yükseltiyor. Bunun üzere şeyler. Yani tüm aile üyeleriyle oynayarak ve onları geliştirerek aslında tüm aileyi birden güçlendirmiş oluyorsunuz ve oyunun ileriki kısımlarındaki zorluğunu düşünürsek bunu yapmanız da koşul.

Ha benim tekrar de bunlarla işim olmaz, yemişim aileyi, tek tabanca takılırım diyorsanız o denli bir bahtınız da yok 🙂 Zira uzun zindan cinslerinin akabinde oynadığınız son karakter yorulabiliyor (zindan mühletine bağlı) ve dinlenene kadar da sıhhati önemli ölçüde azalıyor. Yani bu durumlarda o karaktere orta vermek ve başka aile üyeleriyle cinse çıkmak zorunda oluyorsunuz.
Altı Bergson’un da oynanışı birbirinden nitekim farklı, kimilerine alışmak başkalarına nazaran daha sıkıntı. Mesela ben şu ok ve büyü işini bir türlü tam olarak beceremedim, bilhassa de durarak atış yapmak beni bir epey zorladı başlarda. Lakin sonra karakterlere ısındıkça, yeteneklerini geliştirdikçe her birinin tam bir Bergson olduğunu ve düşmanlar karşısında mükemmeller yaratabildiklerini gördüm 🙂

Rasgele yaratılan zindanlar oyunun roguelite kısmının özelliklerinden biri. Çoklukla her zindan 2 yahut 3 kattan oluşuyor ve sonuncu katta da zindanın boss’uyla karşılaşıyoruz. Lakin burada da şöyle bir durum var, çabucak çabukla ikinci kata ineyim, koşturarak üçüncü kata ulaşayım, hop oradan da boss’u bulayım derseniz başarılı olma bahtı düşük. Zira her katta sizi güçlendiren rünler, lütuflar, kalıntılar, cazibeler ve dikili taşlar var ve bunları buldukça ilerleyen katlar ve boss için güçlenmeye başlıyorsunuz.

Rünler yeteneklerinize katkıda bulunurken, lütuflar yanınıza bir bonus veriyor (mesela düşmanlarınıza saldıran menzilli bir yardımcı gibi), kalıntılar süreksiz olarak birtakım özellikler kazandırırken (cooldown sonrası tekrar kullanılabiliyorlar), dikili taşlar tek seferliğine birtakım özelliklerinizi geliştiriyor (kritik bahtı, xp toplama suratı vs gibi), cazibeler ise yeniden tek sefer kullanabileceğiniz birtakım bonuslar veriyor. Ayrıyeten yeniden haritaların çeşitli kısımlarında yan vazifeler ve öyküler de bulabiliyorsunuz (ilk başlarda bulacağınız köpek, ailesi katledilmiş bir çocuk, yolları bir canavar tarafından kesilen bir tüccar kümesi vs gibi) ve bu hikayecikler oyunun daha manalı hale gelmesini sağlıyor.

Ha bir de büyükanne Margaret var natürel. Zindanların birtakım kısımlarında Rea yazıtları önünde buluyoruz kendisini ve böylelikle Rea Kitabı’nın güçlerine de kavuşuyoruz. Zindanlarda topladığımız morv (para birimi) ile satın alabileceğimiz bu güçler düşmanlardan düşen morv ölçüsünü arttırmak üzere yeniden işe yarayan güçler sağlıyor bize.

Unutmadan, morv sayesinde Ben Amca silahlarımızı ve zırhlarımızı da güçlendirebiliyor, kritik bahtımızı arttırıyor, akınları savuşturma bahtımızı yükseltiyor falan. Klasik bir roguelite özelliği olarak zindanda ölene kadar topladığınız tüm parayı beraberinizde getiriyor ve bir sonraki tipe satın aldığınız geliştirmelerle daha güçlü olarak başlıyorsunuz. Bu sayede hiçbir zindan çeşidi boşa gitmiş üzere hissettirmiyor.

Children of Morta, bugüne kadar piksel grafikli bir oyunda gördüğüm en harika sanat idarelerinden birine sahip. Oyunu her başlattığınızda karşınıza Bergson ailesinin meskeni geliyor ve bunun piksel piksel işlenmiş bir fotoğraf olduğuna inanmakta zorluk çekiyorsunuz (hemen akabinde meskenin içine zoom yaparak girince o güzelim pikseller karşılıyor bizi). Sadece bu da değil, oyunun animasyonları inanılmaz. Tamam, zindanlarda onca harala gürelenin içerisinde animasyonlara pek dikkat edecek vakti olmuyor insanın lakin meskene döndüğümüzde, aile bireyleri ortasındaki kıssa parçacıklarında gördüğünüz animasyonlar, karakterler ortasındaki hareketler insanın ağzını açık bırakacak kadar yeterli. Oyun bu mevzuda benden tam puan aldı.

Elbette bu kadar hoş bir oyunun da eleştirilecek noktaları var. Örneğin zindanların kendisini temizlemek, bossları öldürmekten daha sıkıntı. Onca uğraşla karşısına dikildiğiniz boss’u birinci seferde öldürmek hafif bir heyecan düşüşü yaratmıyor değil. Üstelik boss’lar genel olarak menzilli akınlara daha açıklar, daima olarak etrafta çemberler çizmek ve menzilli taarruz kullanmak (bu yakın savaşçı John’un kılıç yağmuru da olabilir, ok ve yay da, Kevin’in etrafınıza bıçak fırlatması da) neredeyse her seferinde işe yarıyor. Boss’un tepenize atladığı anlarda da kaçınma hareketini kullandığınızda işler zati yeterlice kolaylaşıyor. Halbuki olağan zindanda bu taktiklerin sökmediği bir ton düşman var, boss’lar niçin bu kadar aptal olmuş onu anlamadım.
Çok seçkin de olsa zindanın bir yerinde sıkışıp kalabiliyorsunuz, bu da gözden kaçmış bir yanılgı olsa gerek. Her ne kadar başıma tek bir defa gelmiş olsa da sonuçta bu türlü bir şey olma ihtimali var ve bu durum güzelce ilerlediğiniz bir zindanda başınıza gelince üzücü olabiliyor.

Oyunu oynarken çıkardığım notlarda eksi diye işaretlediğim iki şeyin bunlar olması aslında oyunun kalitesini gösteren bir ayrıntı. Elbette zorlasam birkaç eksi daha çıkarabilirim, mesela bunun temelinde kıssa tabanlı bir oyun olduğu için bitirince tekrarlanabilirliğinin acayip derecede düştüğünü söyleyebilirim. Sonuçta ortada bir loot manyaklığı yok Diablo üzere, tekrar oynamanın tek sebebi muvaffakiyetim tamamlamak olabilir. Ya da oyunun gamepad tanıması için gamepad’i oyunu açmadan evvel çalıştırmak gerekmesi bir eksi yan lakin verdiğim puanı etkileyebilecek seviyede bir sorun değil bu.

Farkında olmadan yazdıkça yazmışım, fakat başınızda Children of Morta’nın nasıl bir oyun olduğu güzelce canlansın istedim. Güzelce canlansın ki birbirinden ihtişamlı AAA oyunlar ortasında gözden kaçırmayın, bu yılın değerli cevherlerinden biri radarınıza takılsın, merak edin, bir talih verin. Üstelik oyunun Türkçe lisan takviyesi de var ve fiyatı da pek makul. Ben büyük çoğunlukla İngilizce oynadım (öylesini tercih ediyorum) lakin Türkçe çevirisine de göz attım ve hiç de üzücü olmadığını söyleyebilirim. Bence siz de “neymiş yahu bu Children of Morta?” diye sormuşsunuzdur artık kendinize, karşılığın kalan kısmını da kendiniz bulun derim.

Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya Yeni Alem Yeni Dünya